Prestine

Prestine! Nee, geen nieuwe muzikale term, maar wel daarvan afgeleid. De term is 'presto' en betekent 'snel'. Prestine is een eiwit in ons oor dat al in 2000 werd ontdekt, maar nu blijkt het naast volume ook nog eens toonhoogte te regelen. Bij eiwitten denken we al gauw aan iets dat je eet, maar biologen gebruiken het woord 'eiwit', of ook wel 'proteïne', voor allerlei moleculaire motortjes. Zo ook het recent ontdekte 'prestine'. Het bevindt zich binnen in ons oor en kan geluiden 10.000 keer versterken. Nieuwe onderzoeksresultaten doen vermoeden dat prestine ook nog eens over het hele hoorbare frequentiegebied het geluid stemt. Het past de toonhoogte aan wanneer het oor door harde geluiden 'overstuurd' wordt. De resultaten zijn deze week gepubliceerd in Current Biology.1
Het menselijk oor heeft een groot dynamisch bereik, waardoor we geluiden kunnen horen die zo zacht klinken als een spinnende kat en zo hard als een straalmotor. Als ons oor voor elke geluidssterke even gevoelig zou zijn, zou het al gauw kapot gaan. Daarom heeft onze Schepper er zowel snelle als langzame omvormers ingebouwd die het geluid dempen of versterken wanneer dat nodig is. Zodra er een te hard geluid binnenkomt, wordt het 'volumeschuifje' in ons oor vliegensvlug teruggezet. Bij goede geluidsinstallaties wordt dit principe, dat 'compressie' heet, meestal ook toegepast. De haarcellen die het geluid opvangen worden door prestine stijf gemaakt, zodat ze niet omvergeblazen worden door harde geluiden, maar maakt ze zacht voor het opvangen van zachte geluiden. De auteurs van de publicatie noemen het de "opmerkelijke versterker van het slakkenhuis". Je hoort dus eigenlijk een aangepaste versie van het werkelijke geluid. Sterker nog, je hoort een verbeterde versie, want de toonhoogte wordt ook aangepast. Er moesten wel weer een aantal muizen 'gepest' worden voor dit onderzoek, want wanneer prestine in de beestjes 'uitgeschakeld' werd, hoorden ze geluiden met een hoge frequentie wel goed, maar een half octaaf te laag. Het mechanisme in het oor schijnt zonder prestine moeite te hebben met de verhouding tussen volume en toonhoogte.

1. Lagarde, Drexl, Lukashkin, Zuo and Russell, "Prestin’s Role in Cochlear Frequency Tuning and Transmission of Mechanical Responses to Neural Excitation,"

Toch wel heel erg aardig van God; Hij heeft zelfs rekening gehouden met muziekliefhebbers ;-) Als Hij een geluidsinstallatie maakt, doet Hij het ook gelijk goed (Spr.20:12 - Het oor dat hoort en het oog dat ziet, Yahweh heeft ze allebei gemaakt). Prestine werkt sneller dan veel andere bekende biologische nano-motors; het reageert in miljoensten van een seconde. Het bestaat, net als alle andere eiwitten, uit een keten van linksdraaiende aminozuren (744 stuks!) en is slechts één van de vele ingewikkelde componenten die deel uitmaken van een geavanceerde stereo-installatie in je hoofd.
Was er ook maar een hint naar evolutie in deze publicatie? Nee, ze gebruikten alleen maar termen die betrekking hebben op hightech audioapparatuur, zoals: 'microfoons', 'frequentie- karakteristieken', 'compressors', 'versterkers' en 'dynamisch bereik'.
Een mooi moment om je eens af te vragen of Degene die dit ontworpen heeft wellicht zelf over nog betere oren beschikt... Ik ben er van overtuigd dat Hij wel naar je wil luisteren als je besluit om je leven in Zijn liefdevolle handen te leggen. Open je geestelijke oren en hoor Hem kloppen. Open de deur van je hart en laat Hem binnen.

Zal Hij, die het oor geplant heeft, niet horen?
Zal Hij, die het oog gevormd heeft, niet zien?

Prof. dr. A. de emeritus hoogleraar orale biochemie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam gaf aan zich tijdens zijn wetenschappelijke arbeid veel te hebben beziggehouden met het opsporen van de functies van enkele eiwitten. Hij kwam onder de indruk van het feit dat alle 10.000 soorten eiwitten in het lichaam een functie hebben. „De eiwitten in het lichaam passen in processen, zoals de sleutel past in een slot.” Hierin ziet hij de grootheid van de Schepper. Dat andere wetenschappers dat niet doen, wijt hij aan verblinding. „Ze willen de hand van God niet opmerken.”

In een artikel van NCR Dagblad staat een nieuwe ontdekking te lezen nml:: Chromosomen in de kern van lichtgevoelige cellen van nachtdieren werken als een kleine lens. Dat heeft een internationaal team van biologen en fysici ontdekt.