Zijn we hier door een toeval? Is onze planeet afkomstig van een verdwaalde zon? Is het leven als een trein die zich langzaam door de eeuwen voortbeweegt met passagiers die niet weten waar, wanneer of waarom ze zijn ingestapt, of wat hun bestemming is? Hebben de boeien van de uniformiteit ons veroordeeld tot eeuwige verveling zonder enige verandering of onverwachte gebeurtenis?

Of had onze reis op deze planeet een spectaculair begin, op de dag dat God persoonlijk op onze aarde stond en zei: “Laat ons mensen maken naar ons beeld”? Is ons verleden onderbroken door een wereldwijde vloed en onze geschiedenis verdeeld in twee perioden door het wonder van Bethlehem? En zal het einde van de woelige tocht van onze planeet even opzienbarend zijn als haar oorsprong?

Stapte God maar even uit een onweerswolk om ons te overtuigen met een bliksemflits!
Of lieten de goden van het toeval hun voorwendsels nu maar even varen en demonstreerden ze nu maar voor eens en altijd dat zij verantwoordelijk zijn voor onze aanwezigheid hier!

Of het nu gaat om een vlam of om een berg, om een baby of een zonnestraal, een steen of een roos, we schijnen te denken dat er maar twee mogelijkheden zijn. Wij hebben het gemaakt of het is vanzelf ontstaan. Willen we niet dat er een andere schepper bestaat dan wijzelf? Is dat ons probleem?

Deze rebellerende planeet zou graag haar God vergeten. Zij ontkent zijn bestaan, trekt zijn bemoeienissen in twijfel en redetwist over zijn woorden. De ene keer wordt Hij begraven en de volgende keer wordt Hij weer tot leven geroepen. Maar zij schijnt vreemd genoeg niet in staat te zijn om Hem uit haar gedachten te bannen!
Waarom al dat bezig zijn met God? Waarom al dat gepraat over God door mensen die niet in Hem geloven?
                                        George E. Vandeman