Ongeveer 25 jaar geleden werden leiders van studenten vanuit heel Amerika op het Witte Huis ontboden. Een regeringswoordvoerder vertelde hen in een zorgvuldig voorbereide toespraak dat ze goede studenten moesten zijn – geen gebouwen opblazen, niet vertrekken naar Marokko, Amerika niet in de steek laten. Toen hij klaar was, stond er een student op van de Universiteit van Harvard die beleefd vroeg: “Meneer, kunt u ons ook vertellen waarop deze moraal is gebaseerd?
De functionaris stond een ogenblik stil, liep rood aan en raakte in verlegenheid. Toen verontschuldigde hij zich met: “Het spijt me, dat weet ik niet.” Het is bewonderenswaardig dat de man zo eerlijk was toe te geven dat hij het niet wist. Menig ambtenaar zou een vaag, nietszeggend antwoord hebben gegeven, dat er maar wat omheen draaide.
De functionaris stond een ogenblik stil, liep rood aan en raakte in verlegenheid. Toen verontschuldigde hij zich met: “Het spijt me, dat weet ik niet.” Het is bewonderenswaardig dat de man zo eerlijk was toe te geven dat hij het niet wist. Menig ambtenaar zou een vaag, nietszeggend antwoord hebben gegeven, dat er maar wat omheen draaide.
