Verschillende nieuwsberichten onthulden recente ontdekkingen op het gebied van de genetica. Er worden steeds diepere niveaus van complexiteit ontdekt. Een diepgang waar tien jaar geleden nog niet eens aan gedacht werd, maar die nu aan het licht komt. Toen men het aantal genen in het menselijk genoom vaststelde kwam men niet verder dan ongeveer 20.000-30.000 genen. "We hadden verwacht dat iets dat zo geavanceerd, complex en intelligent is als wij, toch wel op zijn minst ongeveer honderdduizend genen zou hebben," zei een geneticus die werd aangehaald in Nature News. Toch is er iets veranderd de afgelopen tien jaar. Er is ontdekt dat genen niet van één plaats op het DNA komen, maar van meerdere plaatsen en dat van een gen meer dan één soort RNA-kopie gemaakt kan worden, afhankelijk van hoe de stukjes aan elkaar gezet worden. Daar kunnen vervolgens weer verschillende eiwitmachines uit geproduceerd worden met "dramatisch verschillende functies". Op Science Daily werd zelfs gezegd dat ze tegenovergestelde functies kunnen hebben als ze in een ander soort cel tot uitdrukking komen. Het kopiëren van DNA blijkt zelfs zo complex te zijn dat slechts 6% van onze genen een rechtstreekse kopie van een stuk DNA is. De meeste anderen worden in elkaar gezet met stukjes van verschillende locaties van een chromosoom. Op deze manier kun je honderden (misschien wel duizenden) verschillende producten krijgen van hetzelfde gen. Maar nu komt er een andere vraag om de hoek kijken: welke code bepaalt hoe die stukjes aan elkaar gezet moeten worden?
Er blijkt een piepklein motortje betrokken te zijn bij het lange termijn geheugen. De onderzoekers waren verbaasd dat het opnemen van lange termijn herinneringen totaal afhankelijk was van dit ene eiwitmotortje. Dit lezen we in een artikel van Science Now. Dit roept alweer een vraag op: wie vertelt dit motortje wat hij moet doen en hoe?
Het derde nieuwtje vinden we in het proces dat volgt op het kopiëren van het DNA. Om DNA te kunnen kopiëren moet het eerst opengemaakt worden. De twee helften van de keten worden door een speciaal motortje 'opengeritst', waarna het kopieerproces kan beginnen. Wanneer dat voltooid is moet het DNA weer 'dichtgeritst' worden. Zou dat niet goed gebeuren dan heb je als mens een groot probleem, aldus een artikel op Science Daily. Wetenschappers hebben nu een motortje ontdekt dat dit werkje verrassend effectief uitvoert. Ze waren "verbluft" toen ze ontdekten hoe dit machientje werkt. "Het kwam zelfs niet in ons op dat zulke enzymen bestonden," zeiden ze. "Eigenlijk hebben we tot nu toe nooit geweten wat er met DNA gebeurde wanneer het in de ontrolde positie bleef steken." Het is maar goed dat die machine weet wat hij moet doen. Als hij het niet zou doen zou het tot fatale ziektes leiden. Maar het mag ook niet in de weg zitten van de machines die het DNA ontrollen voor transcriptie. En weer is daar die grote vraag: wat vertelt deze machine waar de schade is en hoe hij het moet repareren?
Zijn er nog meer machines die DNA repareren? De wetenschappers denken van wel. Ze menen een hele nieuwe klasse van eiwitmachines ontdekt te hebben waar ze niets van wisten. "Dit opent een heel nieuw gebied voor onderzoek," zei een teamlid. "Er zijn maar heel weinig enzymen bekend die de structuur van DNA veranderen. En we hebben een totaal nieuwe ontdekt. We hadden niet verwacht dat dit in 2008 zou gebeuren. We hadden ze allemaal al gevonden moeten hebben." Een bemoedigende wetenswaardigheid voor jonge wetenschappers. Er is toch nog veel te ontdekken.

Geen van deze artikelen hadden het nodig om ondersteund te worden door evolutionistische opmerkingen. Er werd dan ook geen melding van gemaakt. Dit is wat wetenschap moet doen: ontdekken hoe de natuur werkt, met de instelling dat het goed ontworpen is. Vervolgens kijken wat er mis kan gaan en met oplossingen komen. In het artikel over de 'dichtritser' van het DNA werd gesproken over een eiwitmotor die "speciaal ontworpen" is. En dat is het. Hoe ging het met cellen toen ze dit machientje nog niet hadden? En hoe zou het moeten zijn ontstaan? Zo zijn er vele vragen waar evolutie geen antwoord op heeft en waarvoor een intelligente Schepper de meest logische verklaring is. Een Schepper die alles in één keer goed in elkaar gezet heeft.

© 2008 Revolutietheorie

De complexiteit van een cel is vele malen groter dan die van het grootste fabriekscomplex wat wij als mensen ooit gemaakt hebben. En dan te bedenken dat die complexe fabriek zichzelf in een paar uur helemaal kan kopiëren, dat is dus inclusief het DNA van 3 miljard letters! Blinde evolutie?... Wat een ontwerp!!