Stel je een boek voor dat geschreven is in een taal zonder spaties, waarbij ieder woord uit 3 letters bestaat en het alfabet uit 4 letters. En probeer je dan voor te stellen dat je het ene verhaal krijgt door met de eerste letter te beginnen, dat je een totaal ander verhaal krijgt wanneer je met de tweede letter begint en weer een ander verhaal wanneer je met de derde letter begint. Zo is het ook met een aantal genen in de genetische code. Een stuk DNA bevat de instructies voor het maken van een bepaald eiwit, beginnend bij een bepaalde letter. Maar het bevat ook instructies voor een ander eiwit, door te beginnen bij een andere letter (nucleotide) in hetzelfde stuk (gen). De taal in het DNA heeft drie nucleotiden ('letters') per codon ('woord'). De nucleotiden zitten paarsgewijs tegenover elkaar in de dubbele schroefvorm van het DNA.
Probeer maar eens een paragraaf te schrijven die op drie verschillende manieren gelezen kan worden, afhankelijk van de beginletter. Zelfs voor een doorwinterde puzzelaar zal dat nog wel de nodige hoofdbrekens kosten.
DNA openbaart een verbazingwekkend hoog niveau van intelligent ontwerp.
De hoeveelheid informatie in het DNA is moeilijk voor te stellen, maar als je een
vergelijking wilt maken kun je dat doen met boeken of computerprogramma's. Het aantal
'letters' in al het DNA in een enkele cel is vergelijkbaar met ongeveer 800 statenbijbels,
6000 romans, 3 Gigabites aan software of 57.600 uur (= 2400 dagen, = ruim 6,5 jaar!)
continu gesproken tekst. Dat is 800x de King James bijbel, voorgelezen door Alexander
Scourby ;-
We weten nu wel een heleboel, maar toch is het nog steeds een raadsel
hoe het lichaam precies weet waar al die vervaardigde bouwstenen naar toe moeten.
Er zijn aanwijzingen dat de oplossing in het zogenaamde 'junk DNA' moet zitten. Die
delen van het DNA zijn zo genoemd omdat het nergens voor lijkt te coderen; er worden
geen elementaire bouwstoffen in beschreven. Maar van sommige delen heeft men ondertussen
vastgesteld dat het wel een functie heeft bij de ontwikkeling van bepaalde organen.
Het DNA lijkt dus op een soort bibliotheek waarin je hele lijf beschreven staat,
(schijnbaar) inclusief de instructies hoe het in elkaar gezet moet worden (en misschien
nog wel meer). De cel waar het DNA zich in bevindt bestaat uit honderden miljarden
atomen, die samen een ingewikkelde fabriek vormen waarin allerlei processen plaatsvinden.
De cel heeft een centrale geheugenbank (het DNA dus) die heel precies gelezen en
gedecodeerd wordt, lopende banden met assemblagepersoneel waar prefabricatie en modulaire
constructie plaatsvindt, proceseenheden, inpak-
© 2008 Revolutietheorie
De bouw en replicatie van DNA is van een zeer hoog ingenieurs gehalte die onder de hedendaagse menselijke wetenschap zijn gelijke nog niet kent.
